ضایعات فلزی؛ طلای جدید در اقتصاد نوظهورِ کم‌کربن

این تغییر چشمگیر ناشی از چرخش صنعتی جهانی به سمت «کربن زدایی» (Decarbonization) است، چرا که اقتصادهای بزرگ جهان می‌کوشند تا هدف انتشار صفر خالص تا سال ۲۰۵۰ را محقق کنند.

مکانیسم اصلی این تغییر، گذار سریع از تولیدات اولیه در کوره‌های بلند و کوره‌های اکسیژنی (BF-BOF) که شدت کربن بسیار بالایی دارند، به سمت مسیرهای دایره‌ای و متکی بر ضایعات در کوره‌های قوس الکتریکی (EAF) است.

در حالی که کوره‌های بلند سنتی برای تولید به مقدار زیادی سنگ‌آهن بکر و زغال‌سنگ متالورژی نیاز دارند و معمولاً تنها ۱۵ تا ۳۰ درصد ضایعات را در خود جای می‌دهند، عملیات در کوره‌های قوس الکتریکی (EAF) تقریباً به‌طور کامل بر پایه ضایعات آهنی بازیافتی استوار است و از ۹۰ تا ۱۰۰ درصد مواد اولیه بازیافتی به عنوان ورودی اصلی خود استفاده می‌کنند.

این تکامل صنعتی، موجی از «حمایت‌گرایی نظارتی» (Regulatory Protectionism) را به دنبال داشته است؛ زیرا کشورها به‌طور فزاینده‌ای دریافته‌اند که تأمین منابع داخلی قابل‌اعتماد و باکیفیت از ضایعات فلزی، پیش‌شرط رقابت‌پذیری در تولید فلزات سبز است.

در نتیجه، تجارت بین‌المللی ضایعات فلزی در حال تبدیل شدن از یک مدل کالایی مبتنی بر بازار آزاد، به چشم‌اندازی به‌شدت محدود، تحت نظارت‌های سخت‌گیرانه و نیازمند استانداردهای فنی پیچیده است.